Astrocentrum - Newsy o Astronomii

Sonda Cassini zbliży się do pierścieni Saturna. Nowy etap misji!

Pegaz — Mon, 26 Dec 2016 16:05:43 GMT

Amerykańska agencja kosmiczna NASA poinformowała, że pod koniec listopada rozpocznie się nowy etap misji sondy Cassini. Nowe wytyczne zakładają dwudziestokrotne zbliżenie się sondy w okolice pierścieni Saturna i dokonanie szczegółowych badań i obserwacji. 30 listopada po przelocie Cassini w okolicach księżyca Saturna - Tytana rozpocznie się cykl manewrów, który potrwa do 22 kwietnia 2017 roku.

Sonda Cassini będzie krążyć po orbicie biegunowej przelatując nad biegunami Saturna co około 7dni. Przelot obejmować będzie niezbadany dotąd zewnętrzny obszar pierścieni. Dwadzieścia zaplanowanych manewrów pozwoli na zebranie pojedynczych cząstek i gazów, z których składają się pierścienie gazowego olbrzyma. Bliskie przeloty to również doskonała okazja do obserwacji niewielkich księżyców w pobliżu krawędzi pierścieni i możliwość wykonania fantastycznych fotografii z bezpośredniej okolicy Saturna, które z całą pewnością zapiszą się w historii badań kosmosu.

Sonda Cassini została wystrzelona w październiku 1997 roku, siedem lat później (w lipcu 2004 roku) stała się pierwszym sztucznym satelitą Saturna.

Źródło: http://astronomia24.com/news.php

ALMA Unveils Details of Planet Formation around Binary Star

Pegaz — Sat, 13 Feb 2016 13:44:24 GMT

Using ALMA, astronomers have taken a new, detailed look at the very early stages of planet formation around a binary star. Embedded in the outer reaches of a double star's protoplanetary disk, the researchers discovered a striking crescent-shape region of dust that is conspicuously devoid of gas. This result, presented at the AAAS meeting in Washington, D.C., provides fresh insights into the planet-forming potential of a binary system.

Astronomers struggle to understand how planets form in binary star systems. Early models suggested that the gravitational tug-of-war between two stellar bodies would send young planets into eccentric orbits, possibly ejecting them completely from their home system or sending them crashing into their stars. Observational evidence, however, reveals that planets do indeed form and maintain surprisingly stable orbits around double stars.

To better understand how such systems form and evolve, astronomers using the Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) took a new, detailed look at the planet-forming disk around HD 142527, a binary star about 450 light-years from Earth in a cluster of young stars known as the Scorpius-Centaurus Association.

The HD 142527 system consists of a main star a little more than twice the mass of our Sun and a smaller companion star only about a third the mass of our Sun. They are separated by approximately one billion miles: a little more than the distance from the Sun to Saturn. Previous ALMA studies of this system revealed surprising details about the structure of the system's inner and outer disks.

"This binary system has long been known to harbor a planet-forming corona of dust and gas," said Andrea Isella, an astronomer at Rice University in Houston, Texas. "The new ALMA images reveal previously unseen details about the physical processes that regulate the formation of planets around this and perhaps many other binary systems."

Planets form out of the expansive disks of dust and gas that surround young stars. Small dust grains and pockets of gas eventually come together under gravity, forming larger and larger agglomerations and eventually asteroids and planets. The fine points of this process are not well understood, however. By studying a wide range of protoplanetary disks with ALMA, astronomers hope to better understand the conditions that set the stage for planet formation across the Universe.

ALMA's new, high-resolution images of HD 142527 show a broad elliptical ring around the double star. The disk begins incredibly far from the central star — about 50 times the Sun-Earth distance. Most of it consists of gases, including two forms of carbon monoxide (13CO and C180), but there is a noticeable dearth of gases within a huge arc of dust that extends nearly a third of the way around the star system.

This crescent-shaped dust cloud may be the result of gravitational forces unique to binary stars and may also be the key to the formation of planets, Isella speculates. Its lack of free-floating gases is likely the result of them freezing out and forming a thin layer of ice on the dust grains.

Additional information

The Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), an international astronomy facility, is a partnership of the European Organisation for Astronomical Research in the Southern Hemisphere (ESO), the U.S. National Science Foundation (NSF) and the National Institutes of Natural Sciences (NINS) of Japan in cooperation with the Republic of Chile. ALMA is funded by ESO on behalf of its Member States, by NSF in cooperation with the National Research Council of Canada (NRC) and the National Science Council of Taiwan (NSC) and by NINS in cooperation with the Academia Sinica (AS) in Taiwan and the Korea Astronomy and Space Science Institute (KASI).

ALMA construction and operations are led by ESO on behalf of its Member States; by the National Radio Astronomy Observatory (NRAO), managed by Associated Universities, Inc. (AUI), on behalf of North America; and by the National Astronomical Observatory of Japan (NAOJ) on behalf of East Asia. The Joint ALMA Observatory (JAO) provides the unified leadership and management of the construction, commissioning and operation of ALMA.

Odkryto ogromną Planetę X - nową 9 planetę Układu Słonecznego?

Pegaz — Sun, 24 Jan 2016 14:17:03 GMT

Świat obiegła sensacyjna wiadomość. Dwóch naukowców - Konstantin Batygin i Mike Brown z California Institute of Technology (Caltech) ogłosiło, że w naszym Układzie Słonecznym znajduje się jeszcze jedna planeta. Jeżeli odkrycie zostanie potwierdzone, to Plutona zdegradowanego w 2006 roku z miana dziewiątej planety zastąpi obiekt o rozmiarach zbliżonych do Neptuna, który jak aktualnie się mówi okrąża Słońce tylko raz na 15 tysięcy lat.

Mike Brown twierdzi, że obiekt jest tak duży, że nie powinno się dyskutować na temat tego czy to prawdziwa planeta. W opinii odkrywców to właśnie ten obiekt będzie prawdziwą dziewiąta planetą naszego Układu Słonecznego, co ma ucieszyć przede wszystkim tych, którzy negatywnie przyjęli wiadomość o odebraniu Plutonowi statusu planety. Ciekawostką jest fakt, że to właśnie Brown miał w tej kwestii wiele do powiedzenia.

Naukowcy, którzy dokonali odkrycia nie ukrywają, że poprzedzał je szereg analiz, które ostatecznie pozwalają im dosyć odważnie mówić o istnieniu nowej dziewiątej planety. Do tej pory nie udało się jej jednak zaobserwować, a odkrycie oparte jest na obserwacji sześciu innych znanych obiektów znajdujących się poza orbitą Neptuna. Według wyliczeń naukowców planeta o ogromnej masie oddziałuje na nie i trudno nie twierdzić, że działanie to jest spowodowane przez planetę wędrującą po obrzeżach Układu Słonecznego...

Astronomia24

Sensacja astronomiczna - odkryto nieznane dotychczas obiekty w Układzie Słonecznym

Pegaz — Sun, 13 Dec 2015 13:15:58 GMT

Dwa niezależne zespoły badawcze (jeden z Meksyku, a drugi ze Szwecji) pracujący w obserwatorium astronomicznym ALMA w Chile, poinformowały o prawdopodobnym odkryciu nieznanych wcześniej obiektów w naszym Układzie Słonecznym. Eksperci nie wiedzą co to za ciała niebieskie, ale spekulują, że zależnie od odległości od Słońca może to być zarówno gazowy olbrzym, planeta skalista albo brązowy karzeł.

Radioteleskop ALMA jest oficjalnie największą astronomiczną budowlą na Ziemi. Znajduje się na pustyni Atacama a jego nazwa to skrót od Atacama Large Millimeter Array. Teleskop znajduje się na wysokości pięciu tysięcy metrów gdzie często jest bezchmurne niebo, suche powietrze a na dodatek nie ma zanieczyszczenia światłem dużych miast. Jego budowa wciąż trwa i jest realizowana w ramach współpracy chilijsko-europejskiej. Jednak od 2013 roku urządzenie pracuje wykorzystując część z zainstalowanych anten. To wystarczyło do dokonania tego niezwykłego odkrycia.

Urzadzenia radioteleskopu ALMA poszukiwały od tego czasu tak zwanych chłodnych obiektów i dane wskazują na to, że wreszcie odnaleziono coś interesującego. Niestety nie wiadomo jeszcze w jakiej odległości znajdują się te obiekty, a to implikuje kłopoty w oszacowaniu ich rozmiarów. Dlatego astronomowie zmuszeni zostali do spekulowania na temat tego z czym możemy mieć do czynienia.

W opublikowanych pracach naukowych, oba zespoły opisują duży obiekt zaobserwowany w zewnętrznych obszarach Układu Słonecznego i kolejny prawdopodobnie w pobliżu systemu gwiezdnego Alfa Centauri. Jednak specjaliści obu zespołów badawczych nie wykluczają, że oba obiekty znajdują się jednak na obrzeżach naszego układu.

Według ekspertów jeden z nich może być planetą wielkości Ziemi w odległości 100 AU do 300 AU ( jednostka astronomiczna). Miałaby to być planeta o średnicy 1,5 razy większej niż ziemska. Z pewnością odkrycie to rozpali umysły poszukiwaczy mitycznej planety X zwanej też Nibiru.

Istnieje też taka możliwość, że obiekt ten znajduje się dużo dalej i jest znacznie masywniejszy. Przy założeniu, że odległość tego ciała niebieskiego to około jedna trzecia roku świetlnego, może się okazać, że odkryto nieznanego gazowego giganta wielkości Neptuna, albo chłodnego brązowego karła.

Odkrycia te są na tyle zaskakujące, że niektórzy astronomowie nie dają im wiary. Po zapoznaniu się z wynikami obu prac badawczych zasugerowano, że przynajmniej jeden lub nawet oba z tych obiektów są tylko złudzeniami, przypadkowymi plamami na ekranie lub zakłóceniami, które w jednej chwili przybrały formę sygnału podobną do tej jakie oczekiwano by od bardzo odległych chłodnych obiektów.

Z pewnością konieczne są kolejne badania tych anomalii, aby potwierdzić, albo wykluczyć hipotezy zaproponowane przez oba zespoły naukowe. Jeśli jednak uda się stwierdzić, że te obiekty istnieją i określić jak daleko się znajdują, to bez wątpienia będziemy mieli wielka sensację astronomiczna.

www.tylkoastronomia.pl

To odkrycie sugeruje, że wieloświat istnieje naprawdę.

Pegaz — Mon, 09 Nov 2015 19:25:16 GMT

Mikrofalowe promieniowanie tła to, w pewnym uproszczeniu, pozostałości po świetle z czasów narodzin naszego wszechświata. Ranga-Ram Chary, naukowiec z centrum danych Plancka w Kalifornii, zajmował się jego mapowaniem, gdy odkrył tajemniczy blask. Jak sugeruje w swoich wyliczeniach i analizie, istnieje 30-procentowa szansa, że to naturalne, spodziewane zjawisko. Większość obserwacji przemawia jednak za innym wytłumaczeniem. Na przykład takim, że to ślad po innym wszechświecie, a my żyjemy, jak wielu fizyków sugeruje, wieloświecie, a więc w jednym z bardzo wielu wszechświatów.

Chary sugeruje, a właściwie zebrane przez niego dane i interpretacja ich przez naukowca, że odkryty blask to efekt kolizji dwóch wszechświatów, przy czym ten drugi ma stosunek barionów do fotonów o 65 proc. większy od naszego. Chary zdecydowanie nie jest szalony: istnienie wieloświatu jest sugerowane przez wielu poważanych naukowców na całym świecie, a teoria ta współgra z hipotezą inflacji kosmologicznej. Nikomu jednak nie udało się dowieść istnienia innego wszechświata niż nasz.

Jak doszło do tego odkrycia?

Omawiany blask to, zdaniem Chary’ego, materia z innego wszechświatu, którą obejmują inne prawa fizyki niż nasze. Naukowiec usunął z pomiarów mikrofalowego promieniowania tła wszystkie „śmieci”, takie jak chmury gazowe, pył kosmiczny czy gwiazdy. Jedyne, co powinno pozostać, to kosmiczny szum. Tymczasem na pewnych częstotliwościach niektóre elementy zarejestrowane zostały jako jaśniejsze niż powinny. Wiele wskazuje na to, że pochodzą one z raptem kilkuset tysięcy lat po Wielkim Wybuchu, kiedy elektrony i protony zaczęły się łączyć w emitujący światło wodór. Jednakże te plamy okazały się 4500 razy jaśniejsze, niż powinny być.

Jens Chluba z uniwersytetu w Cambridge wspólnie z Charym sugerują, że to efekt reakcji protonów i elektronów naszego wszechświata z tymi z innego. Świat nauki; i słusznie, pozostaje jednak sceptyczny. Dowód na istnienie wieloświatu to prawdopodobne wytłumaczenie obserwacji Chary’ego.

Ostatni pocałunek dwóch gwiazd zmierzających do katastrofy.

Pegaz — Wed, 28 Oct 2015 18:20:47 GMT

Za pomocą należącego do ESO teleskopu VLT międzynarodowy zespół astronomów znalazł najgorętszy i najmasywniejszy układ podwójny kontaktowy ze składnikami tak blisko siebie, że się dotykają. Dwie gwiazdy w ekstremalnym systemie VFTS 352 być może zmierzają ku dramatycznemu końcowi, w trakcie którego złączą się tworząc nową, gigantyczną, pojedynczą gwiazdę, albo utworzą podwójną czarną dziurę.

Układ podwójny gwiazd VFTS 352 znajduje się około 160 000 lat świetlnych od nas w Mgławicy Tarantula [1]. Ten znaczący region jest najbardziej aktywnym matecznikiem nowych gwiazd w pobliskim Wszechświecie, a nowe obserwacje z teleskopu VLT [2] ujawniły, że para młodych gwiazd należy do najbardziej ekstremalnych i najdziwniejszych spośród do tej pory odkrytych.

VFTS 352 skład się z dwóch bardzo gorących, jasnych i masywnych gwiazd, które okrążają się nawzajem w nieco ponad jeden dzień. Środki obu gwiazd są odseparowane o zaledwie 12 milionów kilometrów [3]. W rzeczywistości gwiazdy są tak blisko, że ich powierzchnie nakładają się i powstał pomiędzy nimi most. VFTS 352 nie tylko jest najbardziej masywną spośród nielicznej klasy układów podwójnych kontaktowych dzielących wspólną otoczkę (w języku angielskim tzw. „overcontact binaries”) – ma łączną masę około 57 mas Słońca – ale także zawiera najgorętsze składniki – o temperaturze powierzchniowej około 40 000 stopni Celsjusza.

Ekstremalne gwiazdy, takie jak oba składniki VFTS 352, odgrywają kluczową rolę w ewolucji galaktyk i uważa się, że są głównymi producentami pierwiastków takich jak tlen. Tego typu gwiazdy podwójne są także związane z egzotycznym zachowaniem wykazywanym przez „wampiryczne gwiazdy”, w których mniejsza towarzyszka wysysa materię z powierzchni swojej większej sąsiadki (eso1230).

Jednak w przypadku VFTS 352 obie gwiazdy systemu są prawie identyczne pod względem rozmiarów. Materia nie jest zatem wysysana z jednej do drugiej, ale zamiast tego jest współdzielona [4]. Szacuje się, że składniki układu VFTS 352 współdzielą około 30 procent swojej materii.

Tego typu system jest bardzo rzadki, ponieważ ta faza życia gwiazd jest krótka, co czyni je trudnymi do zaobserwowania. Ponieważ gwiazdy są tak blisko siebie, astronomowie sądzą, że silne siły pływowe powodują wzmocnione mieszanie materii we wnętrzach gwiazd.

„VFTS 352 jest najlepszym znalezionym przykładem gorącej i masywnej gwiazdy podwójnej, która może wykazywać ten rodzaj wewnętrznego mieszania” wyjaśnia główny autor Leonardo A. Almeida z University of São Paulo (Brazylia). „Jako taki stanowi fascynujące i ważne odkrycie.”

Astronomowie przewidują, że VFTS 352 czeka kataklizmiczny los na jeden z dwóch sposobów. Pierwszym potencjalnym wariantem jest połączenie się dwóch gwiazd, które zapewne spowoduje utworzenie gwałtownie rotującej i przypuszczalnie magnetycznej, olbrzymiej, pojedynczej gwiazdy. „Jeśli będzie gwałtownie się obracać, może skończyć swój żywot w formie jednej z najbardziej energetycznych eksplozji we Wszechświecie znanej jako długi błysk gamma” mówi główny naukowiec projektu, Hugues Sana z University of Leuven w Belgii [5].

Druga z możliwości została wyjaśniona przez głównego astrofizyka teoretycznego w zespole, którym jest Selma de Mink z University of Amsterdam: „Jeżeli gwiazdy są wymieszane odpowiednio dobrze, wtedy obie mogą pozostać zwarte i system VFTS 352 uniknie połączenia. Doprowadzi to oba obiekty na nowe ścieżki ewolucyjne, całkowicie inne niż przewidywane w teorii ewolucji gwiazd. W przypadku VFTS 352 składniki prawdopodobnie skończą swoje życie w wybuchach supernowych, tworząc bliski układ podwójny czarnych dziur. Taki obiekt będzie silnym źródłem fal grawitacyjnych.”

Udowodnienie istnienia tej drugiej ścieżki ewolucyjnej [6] będzie obserwacyjnym przełomem na polu astrofizyki gwiazdowej. Ale niezależnie od tego jaki los czeka VFTS 352, system ten już dostarczył astronomom nowych, cennych danych na temat słabo zrozumianego procesu ewolucyjnego masywnych układów podwójnych kontaktowych ze współdzieloną otoczką.

Uwagi

[1] Nazwa gwiazdy wskazuje, że była ona obserwowana w ramach przeglądu VLT FLAMES Tarantula Survey, korzystającego z instrumentów FLAMES oraz GIRAFFE na teleskopie VLT do zbadania ponad 900 gwiazd w obszarze 30 Doradus w Wielkim Obłoku Magellana (LMC). Przegląd doprowadził do tej pory do wielu ciekawych i ważnych odkryć, w tym najszybciej obracającej się gwiazdy (eso1147) oraz samotnie uciekającej niesamowicie masywnej gwiazdy (eso1117). Pomaga astronomom w odpowiedzi na wiele fundamentalnych pytań dotyczących tego jaki wpływ na masywne gwiazdy ma rotacja, podwójność oraz dynamika w gęstych gromadach gwiazd.

[2] W niniejszych badaniach wykorzystano także pomiary jasności VFTS 352 w okresie dwunastu lat, wykonane w ramach przeglądu OGLE prowadzonego przez polskich astronomów z Uniwersytetu Warszawskiego.

[3] Oba składniki są sklasyfikowane jako gwiazdy typu O. Tego rodzaju gwiazdy są zazwyczaj od 15 do 80 razy masywniejsze niż Słońce i mogą być miliony razy jaśniejsze. Są tak gorące, że świecą w biało-niebieskim kolorze i mają temperatury powierzchniowe ponad 30000 stopni Celsjusza.

[4] Te obszary wokół gwiazd zwane są strefami Roche’a. W układzie kontaktowym ze wspólną otoczką, takim jak VFTS 352, obie gwiazd wypełniają swoje strefy Roche’a.

[5] Rozbłyski gamma są błyskami wysokoenergetycznego promieniowania gamma wykrywanego z orbity przez satelity. Występują w dwóch rodzajach – krótkie (krótsze niż kilka sekund) oraz długie (dłuższe niż kilka sekund). Długie błyski gamma są bardziej powszechne i uważa się je za oznakę śmierci masywnej gwiazdy, są także związane z klasą bardzo energetycznych wybuchów supernowych.

[6] Fale grawitacyjne, przewidywane przez ogólną teorię względności Einsteina, są zaburzeniami czasoprzestrzeni. Znaczące fale grawitacyjne są generowane podczas ekstremalnych zmian silnych pól grawitacyjnych, na przykład w trakcie połączenia się dwóch czarnych dziur.

Maksimum meteorów z roju Perseidów 2015 - Noc z 12/13 sierpnia

Pegaz — Sun, 09 Aug 2015 12:27:55 GMT

Z dnia na dzień rośnie aktywność jednego z najbardziej wyczekiwanych deszczów meteorów w 2015 roku. Mowa oczywiście o popularnych Perseidach. Aktywność tego roju na nocnym niebie rozpoczęła się już 17 lipca i potrwa aż do 24 sierpnia. Maksimum, a więc największa aktywność Perseidów przypada w tym roku na noc z 12 na 13 sierpnia. Czeka nas wyjątkowy spektakl spadających obiektów rozświetlających niebo, który jak zwykle wyczekiwany jest przez liczne grono miłośników astronomii.

Perseidy należą do najbardziej znanych rojów. Ich obserwacja trwa od niemal 2000 lat. Taką sławę zawdzięczają sobie między innymi za sprawą wysokiej aktywności oraz dobrych warunków do ich obserwacji. Deszcz meteorów z roju Perseidów pochodzi od komety Swift-Tuttle należącej do grupy komet typu Halleya, której okres obiegu wynosi 133 lata. Kometa ta została po raz pierwszy zaobserwowana w 1862 roku.

Co roku Ziemia w swej okołosłonecznej wędrówce przecina się z orbitą roju, powodując że małe cząsteczki pochodzące od wspomnianej komety wchodzą w Ziemską atmosferę. W rezultacie, spalając się tworzą wspaniałe widowisko na nocnym niebie.

Gdzie szukać Perseidów? Meteorów z tego roju możemy wypatrywać wieczorową porą na północno-wschodnim horyzoncie. Radiant (miejsce, z którego rozbiegają się meteory) znajduje się w gwiazdozbiorze Perseusza. Na chwilę obecną ilość możliwych do zaobserwowania meteorów jest stosunkowo mała. Jednak każdego dnia warunki do obserwacji będą się poprawiały - aż do 12 sierpnia. Wtedy też przewidziane jest największe maksimum związane z tym rojem. Prawdopodobny szczyt aktywności tego roju nastąpi między godziną 7:30 a 11:00 rano (13 sierpnia).

Bardzo dobrą wiadomością jest to, że w tym roku podczas obserwacji maksimum nie będzie przeszkadzał nam Księżyc jak miało to miejsce w ubiegłym roku. Pozostaje nam liczyć na to, że pogoda dopisze i będzie piękne bezchmurne niebo. Przypominamy również aby nie patrzeć bezpośrednio w środek radiantu lecz kilkanaście stopni od niego, ponieważ najlepiej widoczne i jasne meteory znajdują się właśnie w tym rejonie.

Gwiazdozbiór: Perseusz
Prędkość w atmosferze: 59 km/s
Okres występowania: 17 lipca - 24 sierpnia
Maksimum: Noc z 12 na 13 sierpnia
Aktywność: wysoka
ZHR: 90-100 !
Widoczność w Polsce: tak
Obiekt macierzysty: kometa Swift-Tuttle

Blue moon is coming!

Pegaz — Fri, 31 Jul 2015 09:13:43 GMT

This Friday, there will be a once in a blue moon occurrence. If you step outside, you might find yourself gazing out at a brimming, full moon. Disappointingly, it won't actually be blue; the term is a misnomer. In fact, a blue moon isn't any different to any other full moon.

In the past, a blue moon was used to mean "rare," but now the name is given to any full moon that is the second to appear in one calendar month. The lunar cycle is around 29 and a half days, and months of the year are between 28 and 31 days long. The probability of a full lunar cycle, from full moon to full moon, occurring precisely during this time window is therefore not very high.

The next blue moon, by this definition, is going to be on January 31, 2018 – around two and a half years from now. There will be another blue moon two months after that on March 31, 2018, after which it will be another two-year wait.

The term "blue moon" has evolved over the last 200 years or so. Initially, a blue moon was based on a complicated combination of circumstances. In one astronomical season, there are normally three full moons and if there was ever a fourth, then that would be the blue moon. However, this all changed when a hobby astronomer, James Hugh Pruett, wrote an article that was published in the magazine Sky and Telescope in 1946. He defined a blue moon as any second full moon in a calendar month. This definition was incorrect, but it was so much easier to understand that the world scrambled to embrace this new definition.

You might be feeling a little disheartened that the moon won't be blue, but blue moons in terms of color have been seen in the past under very special circumstances. Usually, these moons are reported after a volcanic eruption or even a forest fire, which release plumes of particles that rise into the atmosphere. The particles happen to be the perfect size to scatter away red light, only allowing blue light through the dust cloud. Out of the ashes, a blue moon appears.

Skonstruowano pierwsze bioniczne oko!

Pegaz — Thu, 30 Jul 2015 18:52:31 GMT

Lekarze z Manchesteru wszczepili pierwszy bioniczny implant oka starszemu mężczyźnie, który stracił wzrok w znacznym stopniu.

80-letni Ray Flynn cierpi na chorobę wzroku związaną ze swoim podeszłym wiekiem. Jest nią zwyrodnienie plamki żółtej, które to doprowadziło do całkowitej utraty jego widzenia centralnego.

Teraz za pomocą specjalnego implantu siatkówki, który konwertuje obraz wideo z miniaturowej kamery umieszczonej na okularach, można dostrzec kierunek białych linii na ekranie komputera za pomocą implantu siatkówki.

Flynn powiedział, że jest „zachwycony” swoim nowym implantem i ma nadzieję, że z czasem będzie mógł wystarczająco poprawić swoją wizję, aby mógł zając się takimi czynnościami jak ogrodnictwo oraz zakupy.

Argus II jest implantem produkowanym przez firmę Second Sight w USA. Zastosowano go już wcześniej, aby przywrócić pewną wizję dla pacjentów, którzy są ślepi z powodu rzadkiej choroby, zwanej zwyrodnieniem barwnikowym siatkówki.

Po raz pierwszy taki implant został wszczepiony u pacjenta ze zwyrodnieniem plamki żółtej (AMD), związanym z wiekiem, które ma wpływ na co najmniej pół miliona osób mieszkających w Wielkiej Brytanii. Operacja została przeprowadzona w Manchester Royal Hospital Eye.

„Spotkałem Raya Flynna w zeszłym miesiącu, rankiem przed jego operacją. Wyjaśnił mi, że choć ma zachowane widzenie kątem oka, to jego centralna powierzchnia widoku bezpowrotnie zniknęła. Powiedział: <– powiedział jeden z lekarzy.

Jego operację, która trwała cztery godziny, poprowadził Paulo Stånga, konsultant okulisty i chirurg witreo-retinalny w Manchester Royal Hospital Eye oraz profesor okulistyki i regeneracji siatkówki na Uniwersytecie w Manchesterze, który powiedział: „Postęp pana Flynna jest naprawdę godny uwagi, ponieważ teraz bardzo skutecznie widzi zarysy ludzi i przedmiotów. Myślę, że to może być początek nowej ery dla pacjentów z utratą wzroku”.

Ludzkie oko to jeden z najbardziej skomplikowanych wynalazków natury. Tysiące wyspecjalizowanych komórek nerwowych umieszczonych na siatkówce, potrafi zamieniać bodźce świetlne na impulsy nerwowe, na podstawie których w mózgu powstaje obraz oglądanego przez nas przedmiotu. Na skutek różnego rodzaju chorób, może dojść do degeneracji fotoreceptorów siatkówki. Chory zaczyna widzieć coraz gorzej, aż w końcu – nieodwracalnie – traci wzrok.

Takim osobom może pomóc wynalazek prof. Marka Humayuna z University of California. Elektroniczna proteza wzroku o nazwie Argus II składa się z trzech elementów: okularów z kamerą, wszczepianego do oka czipa oraz kieszonkowego urządzenia przetwarzającego informacje z kamery na odpowiedni sygnał przesyłany do czipa.

Kamera wysyła sygnały o rejestrowanym przez nią obrazie do przenośnej, bezprzewodowej przystawki noszonej w kieszeni. Zadaniem przystawki jest zamiana sygnału wizualnego na sygnał pobudzający elektrody czipa z odpowiednią częstotliwością. Sygnał trafia wpierw do odbiornika umieszczonego na gałce ocznej, a stamtąd do elektrod pobudzających nerw wzrokowy, podobnie jak czyniłyby to fotoreceptory. Cały proces odbywa się niezwykle szybko, zaledwie w ciągu ułamka sekundy. Implant siatkówkowy to kilkumilimetrowa płytka z 60 niezależnymi mikroelektrodami, które potrafią generować prąd i pobudzać nerw wzrokowy.

Osoba ze wszczepionym implantem będzie widzieć znacznie więcej niż ludzie, którym wszczepiono Argusa I, wyposażonego w 16 elektrod. Spodziewano się, że chorzy odzyskają jedynie zdolność odróżniania ciemności i jasności. Okazało się jednak, że po kilku tygodniach „nauki” odczytywania nowych wrażeń, ochotnicy potrafili odróżnić kubek od widelca, dostrzec okno, drzwi czy poruszające się obiekty. Mózg pacjentów dopowiadał brakujące informacje, dzięki czemu mogli wyciągać pełniejsze wnioski z tego, co widział sam czip.

Test przeprowadzony u Flynna dwa tygodnie po zabiegu, udowodnił, że mężczyzna był w stanie wykryć wzór linii poziomych, pionowych i przekątnych na ekranie komputera przy pomocy implantu.

ASASSN-15ni – wybuch jasnej nowej karłowatej w Herkulesie?

Pegaz — Wed, 29 Jul 2015 20:07:45 GMT

28 lipca 2015 automatyczny teleskop „Brutus” sieci ASAS-SN zaobserwował intrygujący błysk optyczny.

Współrzędne źródła to 18:39:58.064 +22:21:17.80, czyli w gwiazdozbiorze Herkulesa, a zmierzona jasność wynosiła 12.9 mag (V). Pierwsze obserwacje, wykonane przez włoskiego astronoma-amatora P. Berardi, wskazują, że może to być wybuch jasnej nowej karłowatej.

Zjawisko jest bardzo ciekawe, a z racji dogodnej lokalizacji możliwe także do obserwacji z terenu Polski – zachęcamy zatem wszystkich miłośników astronomii dysponujących odpowiednim sprzętem do prowadzenia obserwacji foto- i spektrometrycznych.